Gepost door: paulcasamento | september 22, 2013

Syrië vanuit Moskou

In de beeldvorming rond Syrië ontstaat een beeld van de betrokken maar misschien wat laffe Westerse landen en van een cynisch en kil Rusland dat over de rug van de Syrische burgerslachtoffers haar belangen probeert te verdedigen. Niet geheel onverwacht – want: wie het woord ‘beeldvorming’ bezigt is zelden van mening dat dat beeld klopt – wil ik wat tegen die voorstelling van zaken inbrengen.

Deze verwijten werden nog eens aangezet toen Poetin een brief schreef aan de New York Times om de Russische positie uit te leggen aan het Amerikaanse volk. Was het niet Rusland dat meerdere malen elke resolutie over Syrië met haar vetorecht blokkeerde in de Veiligheidsraad? Een beetje hypocriet om vervolgens in Amerika’s meest toonaangevende krant te beweren dat de Verenigde Staten niet buiten de VN-veiligheidsraad om moet gaan, zo luidde de klacht.

De vraag waarom Rusland die resoluties blokkeerde is een interessante vraag. En, de eerlijkheid gebiedt te zeggen, die vraag wordt ook door de Europese en Amerikaanse opiniemakers gesteld – en beantwoord. Het antwoord is alleen erg incompleet en komt zelden verder dan de directe strategische belangen van Rusland (vooral: het Syrische regime als afzet voor Russische wapens). Buiten het feit dat ook voor de Westerse landen Syrië van enorm strategisch belang is (daarover de volgende maal meer), speelt er voor de Russen veel meer mee.

Zoals Poetin ook al in de brief meldde, hebben de Russen de nationale soevereiniteit hoog in het vaandel staan. De VS wil dat belangrijke aspect van het internationaal recht wat te makkelijk schenden, aldus Poetin, en dat maakt de wereld eerder onveiliger dan veiliger. De angst voor buitenlandse inmenging (vaak door de NAVO) is een belangrijke drijfveer voor landen om naar een nucleair wapen te streven (zie Iran). ‘Als de internationale orde de nationale soevereiniteit niet verdedigt, dan doet een kernwapen dat wel’, zullen veel in een hoek gedreven staatshoofden wel eens kunnen denken.

Er is alleen een veel directere aanleiding voor de Russische veto’s, een die men nooit hoort: de interventie in Libië. Want de Russen hebben het ideaal van niet-inmenging in binnenlandse zaken dan wel hoog in het vaandel staan, ook zij weten dat je met een al te dogmatische houding in de wereld van de internationale betrekkingen weinig opschiet. Dus toen de strijd tussen de troepen van Khaddafi en de rebellen steeds bloediger dreigde te worden, onthielden de Russen zich van stemming en maakten daarmee een NAVO-actie in Libië mogelijk. Maar NAVO ging daar veel verder dan het mandaat leek toe te staan. In plaats van een no-flyzone voor het beschermen van de Libische burgers, werd de NAVO, in de woorden van Noam Chomsky, ‘the air force of the rebels’. Niet het beschermen van Libische burgers, maar regime-change was de uitkomst van de interventie.

Precies hierin schuilt de Russische argwaan om zo’n resolutie te steunen. Het instellen van bijvoorbeeld een no-flyzone in Syrië kan al snel leiden tot regime-change, iets wat de Russen willen voorkomen. In de woorden van de Russsische VN-ambassadeur: “What arouses concern is that in this resolution of Britain and France declares illegitimacy of the regime of Bashar Assad. That means that the approval of the resolution will make it possible for others countries to doubt the legitimacy of the regime on the base of this document.” De vrees bestaat dat de Westerse machten zo’n VN-resolutie ‘te ruim’ zullen interpreteren. De Westerse machten hebben keer op keer laten weten voor regime-change te zijn en meerdere malen aangegeven dat ‘Assad must go’.

De Russen hebben zelf ook een resolutie voorgesteld, die werd door de Westerse machten als ‘tandeloos’ gekarakteriseerd en verworpen. Rusland hamert al vanaf het begin op een politieke oplossing, niet een militaire. En daarin staat het niet alleen, zoals vaak wordt voorgesteld. ‘Heel de wereld wil een oplossing voor Syrië, alleen Rusland blokkeert dat’, zo lijkt de heersende visie te zijn. Niets is echter minder waar. De Westerse landen staan met hun wat fermere resoluties eerder geïsoleerd, de internationale gemeenschap lijkt meer te voelen voor de politieke (‘tandeloze’) benadering van de Russen. Behalve China weigerden ook Brazilië, India, Zuid-Afrika en het Syrische buurland Libanon de resoluties van de VS, het VK, Frankrijk, Portugal en Duitsland te accepteren.

Was het niet de VS die de vredesbesprekingen in Geneve uitstelde? Was het niet de VS die vervolgens de wereld warm probeerde te maken voor militaire actie? Behalve China, India, Rusland, Brazilië en Zuid-Afrika is de grote meerderheid van de bevolking in Turkije, het VK, de VS en Frankrijk tegen interventie in Syrië. Zo gek zijn die Russen nog niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: